Tanie gry

Na jednej z przerw paru chłopców hucznie zgromadziło się wokół małego blondynka. Nie ukrywam, że tę sytuację badałam z pewnym zaciekawieniem, chociaż stałam z dala od gapiów. Wyglądało to całkiem interesująco, a jeszcze bardziej wówczas, kiedy do tłoczących się dookoła blondynka kolegów podszedł mniejszy chłopiec, który pragnął się przyłączyć. Paczka od razu zaczęła się śmiać mówiąc, że on nie ma czym ich zaciekawić, bo nawet nie ma żadnej gry, a do ich załogi może zostać przyłączona osoba, która jeżeli już kupuje to tylko dobre, a nie tanie gry. To dla nich jest gość. Chłopiec przetrzymał drwiny kolegów i oświadczył ze spokojem, że zakup lub posiadanie gier (niezależnie od tego, czy są to tanie gry, czy drogie), niekoniecznie świadczy o człowieku. Najważniejszą rzeczą jest nie udawanie kogoś, kim się nie jest, a nie hołdowanie innym i podziwianie ich z powodu posiadanych nowych przedmiotów, które z czasem i tak zastąpią nowe, lepsze. Odchodząc dodał, że istotnie woli tanie gry, bo wie, że gra zainteresuje go na krótką chwilę, a potem zajmie się czymś innym – czymś, co zapełni nie tylko krótką chwilę wolnego czasu, ale go czegoś nowego się dowie. A to coś będzie mógł z pożytkiem wykorzystać w przyszłości. Chłopcy oniemieli.